Importujesz z Azji i sprzedajesz pod własną marką? Sprawdź, czy możesz podać siebie jako producenta!

Coraz więcej przedsiębiorców sprowadza towary spoza Unii Europejskiej — na przykład z Chin, Indii czy Nepalu — i wprowadza je na rynek pod własną marką. To wygodne rozwiązanie, bo pozwala łatwo budować rozpoznawalność firmy i rozszerzać ofertę produktów. Jednak pojawia się istotne pytanie: czy w takiej sytuacji importer może formalnie wskazywać siebie jako producenta?

Odpowiedź znajdziemy w Rozporządzeniu (UE) 2023/988 w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (GPSR). Ten akt prawny uchyla dotychczasową dyrektywę 2001/95/WE i wprowadza jednolite standardy bezpieczeństwa w całej UE. Jasno określa przypadki, w których importer przejmuje pełną odpowiedzialność za produkt i — w świetle prawa — staje się jego producentem.

Kiedy importer jest traktowany jako producent w rozumieniu GPSR?

Zgodnie z art. 3 GPSR, za producenta uważa się nie tylko firmę faktycznie wytwarzającą towar, lecz także każdy podmiot, który zlecił zaprojektowanie lub wyprodukowanie produktu i sprzedaje go pod własną nazwą lub znakiem towarowym. Producentem w rozumieniu przepisów będzie również firma, która wprowadza do obrotu produkt, dla którego nie można ustalić pierwotnego producenta lub importera, a także podmiot dokonujący istotnych modyfikacji produktu w sposób wpływający na jego bezpieczeństwo.

Co istotne, nawet jeśli towar został wytworzony poza Unią Europejską — na przykład w Indiach — ale trafia do klientów w UE pod marką importera, prawo traktuje tego importera jako producenta. Oznacza to, że odpowiada on za produkt tak samo, jakby powstał on w jego własnej fabryce.

Jakie obowiązki wiążą się z takim statusem?

Pełnienie roli producenta w rozumieniu GPSR oznacza szereg wymagań. Przede wszystkim trzeba zapewnić bezpieczeństwo produktu, biorąc pod uwagę jego projekt, materiały, sposób użytkowania i sposób prezentacji (art. 6 GPSR).

Producent musi także przygotować dokumentację techniczną — zawierającą m.in. opis produktu, analizę ryzyka, wykaz stosowanych norm oraz — w przypadku zidentyfikowanych zagrożeń — opis rozwiązań eliminujących te ryzyka i ewentualne wyniki badań (art. 9 ust. 2 GPSR). Dokumentację trzeba przechowywać przez 10 lat od chwili wprowadzenia towaru na rynek.

Obowiązkowe jest również umieszczenie na opakowaniu lub w dokumentacji danych identyfikujących producenta, takich jak nazwa lub znak towarowy, adres pocztowy oraz adres elektroniczny umożliwiający bezpośredni kontakt — może to być e-mail lub formularz kontaktowy zgodny z wytycznymi Komisji Europejskiej (art. 21 GPSR). W przypadku produktów importowanych trzeba podać także dane importera, w tym jego adres elektroniczny.

GPSR zobowiązuje producenta także do aktywnego reagowania w przypadku stwierdzenia zagrożeń. Może to oznaczać modyfikację produktu, jego wycofanie od konsumentów („odzyskanie”), ostrzeżenie klientów, a w sytuacjach poważnego ryzyka — zgłoszenie sprawy za pośrednictwem portalu Safety Business Gateway (art. 36–37 GPSR).

Konieczne jest również prowadzenie rejestru skarg, przypadków odzyskania produktów i podjętych działań naprawczych, a także informowanie innych podmiotów w łańcuchu dostaw, w tym operatorów sklepów, jeśli produkt okaże się niebezpieczny.

Co to oznacza w praktyce?

Jeżeli sprowadzasz towary spoza Unii Europejskiej i sprzedajesz je pod własną marką, a przy tym przejmujesz kontrolę nad dokumentacją i zapewniasz zgodność produktu z wymogami unijnymi, w świetle GPSR jesteś producentem. Tym samym ponosisz pełną odpowiedzialność za bezpieczeństwo swoich produktów na rynku UE — bez względu na to, gdzie faktycznie zostały one wytworzone.

Wsparcie kancelarii prawnej